ปีใหม่นี้ อะไรเสียไป อะไรได้มา ..

การสูญเสียที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุที่ผ่านมาถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียใจยิ่ง

แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว แทนที่เราจะปล่อยให้มันเป็นเพียง เรื่องราวที่ผ่านไป หรือเป็นเพียง อีกหนึ่งกองไฟสำหรับสุมความโกรธแค้นต่างๆ .. คงจะดีกว่าถ้าเราจะนำมันมาเป็นบทเรียน

ผมไม่ใช่พยานผู้รู้เห็นเหตุการณ์ ผมไม่ทราบว่าอะไรกันแน่ที่เกิดขึ้น ผมไม่รู้ว่าใครถูกหรือใครผิด แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคาดหวังแต่ยังไม่ได้รับการสนอง คือ คำขอโทษ ที่แถลงออกมาอย่างจริงใจ จริงจัง … (1) .. ผมค่อนข้างมั่นใจว่าถ้าภาพที่ได้รับการเผยแพร่ลงสื่อต่างๆ เป็นภาพของน้องคนนั้นมาขอโทษ ทุกอย่างจะดีกว่าที่เป็นอยู่ ดีกว่าการนำภาพที่น้องเค้ากด BB มาออกข่าว แต่กระนั้นแล้ว ภาพที่น้องเค้ากด BB มันไม่ได้สื่ออะไรไปในทางที่เลวร้ายเลย น้องเค้าอาจจะกดเพื่อขอความช่วยเหลือจากเพื่อน กดไปปรับทุกข์กับพ่อแม่ก็ได้ ดังนั้นอยากให้ทุกคนอยู้ในความสงบ(เว้นแต่จะรู้ข้อเท็จจริง – จริงๆ)เมื่อได้เห็นภาพดังกล่าว

การทำงานของสื่อเหมาะสมแล้วหรือไม่? เช่นกัน .. ผมก็ตอบไม่ได้อีก แต่สิ่งหนึ่งที่นักข่าวทุกคนควรจะมีตั้งนานแล้ว แต่หลายครั้งหลายคราการทำงานของสื่อมวลชนไทยก็ชวนให้ผิดหวังเหลือเกิน อย่างไรก็ตามผมก็ยังเชื่อมันว่ามันยังไม่สายเกินไปที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่กับคำว่าจรรยาบรรณ โดยเบื้องต้นเลยผมขอแค่สองข้อจากพี่ๆ นักข่าว คือ ไม่ชุ่ย และ ไม่บิดเบือน .. (2) .. นั่นหมายถึงช่วยกรุณาตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลที่จะนำเสนอต่อสาธารณชนเสียก่อน ข่าวที่ถูกนำเสนอถูกนำเสนอแค่ไม่กี่ชั่วโมง ติด top hits กันไม่กี่วัน แต่นั่นอาจทำให้ชีวิตของผู้ที่เกี่ยวข้องเปลี่ยนไปตลอดกาล ดังนั้นไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจความถูกต้องของข่าวสารควรจะเป็นสิ่งที่ถูกจัดให้เป็นความสำคัญสูงสุดเสมอ หากทำได้เช่นนั้นแล้วผมอยากจะขออีกซักข้อคือ - ไม่สุมไฟเพิ่ม - ผมเชื่อมั่นอย่างหนึ่งและเชื่อมาเสมอตามแบบของผมว่าทุกอาชีพมีบทบาท บทบาทของนักข่าวคือการนำเสนอข่าว แต่ว่าบทบาทกับหน้าที่ไม่เหมือนกันครับ หน้าที่ของทุกคนคือการทำตามบทบาทของตัวเองเพื่อประโยชน์ร่วมกันของสังคม การนำเสนอข่าวเพื่อยุยงให้เกิดความแตกแยกมักจะเป็นการนำเสนอข่าวที่ทำกำไรได้แต่ทำประโยชน์ไม่ได้ แทนที่จะนำเสนอตัวปัญหาอย่าลืมนำเสนอวิธีแก้ปัญหาด้วยครับ .. (3) .. มันเป็นประโยชน์กว่ากันมาก

ว่ากันด้วยเรื่องของผู้ต้องหาอายุ 16 แล้วมาขับรถ แน่นอนผิดครับ กฎหมายบ้านเรา(ถึงแม้จะยังมีช่องโหว่)แต่ก็เขียนไว้ชัดเจน บางคนมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ผมไม่มองแบบนั้นและจะไม่มีวันมอง กฎหมายไม่มีคำว่าเล็กน้อย กฎหมายไม่ใช่การโหวต .. (4).. กฎหมายที่ดีสมบูรณ์ในตัวของมันเอง (แน่นอนว่าสำหรับบางกรณีเรามีศาลไว้รองรับเรื่องที่เหนือความคาดหมาย) ผมค่อนข้างรับไม่ได้กับการที่จะบอกว่า 16-18 ต่างกันนิดหน่อย หรือ อายุ 16 ขับรถกันเยอะแยะไป ถ้ามองแบบนั้นช่วยนำเสนอด้วยว่า เกณฑ์ที่ใช้วัดว่าแต่ละประเด็นเล็กน้อยหรือไม่คืออะไร .. ซึ่งแน่นอนอาจจะไม่จบกับแค่คำว่า ‘สอง’ มาตรฐาน

อีกสิ่งที่ละเลยกันไม่ได้เลยคือ Social Network ที่ปัจจุบันไม่รู้ว่ากลายเป็นอะไรไปแล้ว ถึงชื่อจะเป็น Social Network แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า Facebook/Twitter จะเป็นสังคมอีกสังคมหนึ่งที่ทำให้ทุกคนหลบจากการใช้ชีวิตปัจจุบัน เปิดหน้าจอใส่หน้ากากแล้วพิมพ์อะไรลงไปได้ตามใจชอบ ลองคิดง่ายๆ ว่า ถ้าทุกคนกล้ามาเจอกันในสังคมจริงๆ แล้วพูดให้ได้อย่างที่กดคีย์บอร์ด ผมว่าปีใหม่นี้คงนองเลือดแน่ เทคโนโลยีเป็นดาบสองคมเสมอ ใช้มัน อย่าโดนมันใช้ ..(5).. ทุกคนก็ได้ยินกันอยู่จนรำคาญหู แต่ผมไม่คิดว่าจะมีซักกี่คนที่จะเข้าใจเรื่องนั้นจริงๆ การจะทำร้ายใครซักคนด้วย Social Network มันง่ายซะยิ่งกว่าง่ายและป้องกันได้ลำบากด้วย แต่เราจะไม่ต้องคิดเรื่องเหล่านั้นให้ยากเลยถ้าเราใช้มันอย่างที่ควรใช้ ใช้มันแสดงความ ‘คิดถึงเพื่อน’ อย่างที่มันควรจะเป็น

ปีใหม่นี้ขอฝากห้าประเด็นนี้ไว้ก่อนสำหรับทุกๆ คน ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างชาญฉลาด ระมัดระวัง คิดก่อนทำให้มาก และกล้ารับผลที่จะเกิดขึ้น อะไรที่มันเสียไปแล้ว ไม่ได้กลับมาแล้ว เสียใจให้เต็มที่แล้วอย่าลืมกลับมาทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองด้วย

.. ขอบคุณครับ

1st experience in academic conference

และแล้ว .. ตรูข้าก้อต้องประสบพบเจอกับช่วงเวลาที่โหดร้ายอีกครั้ง

นั่นคือการนำเสนอผลงานทางวิชาการ (-_-)” {พูดแล้วดูหรูไปมั้ยฟระ} ครั้งแรกที่ประเทศอินโดนีเซีย

จากไอ้เรื่องที่คิดว่าชิวๆ มันก้อกลายเป็นไม่ชิวซะอย่างนั้น

เรื่องมันมีอยู่ว่า …

ค่ำคืนสุดท้ายของเดือนแห่งความรัก ตรูข้าก้อต้องออกไปประสบพบเจอกับโลกอันโหดร้าย

นั่งจัดกระเป๋าอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย {สาระอยู่ตรงไหน} ณ ชั้นบน ของบ้าน 96/183 {ก้อมีแค่สองชั้นแหละนะ}

ว่ากันเริ่มจากอะไรดี .. ความพร้อมของการเตรียมตัวแล้วกัน

1. กระเป๋าเดินทาง … ไม่มีอันที่สมบูรณ์พร้อมเลย … ต้องไปบากหน้ายืมมาจากท่านน้า ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
2. กุญแจล็อกกระเป๋า … ไม่นะ ไม่ มันหายไป !!~ ได้ยังไงกันหละฟระวะครับ !!
3. ปลั๊กไฟ แน่นอน เราต้องเตรียมตัวแปลงปลั๊กไป เพราะเราเคยมีบทเรียนแห่งความผิดพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง .. แต่ก็หานานพอดู
4. บทพูด (เรื่องนี้ผ่านไปแล้วกัน ไม่อยากโดนประนาม)

ว่าแล้วเราก้อได้เวลาออกเดินทาง .. ขอบคุณเพื่อนๆ สำหรับคำอวยพรและเตือนเรื่องของฝากนะ 555+

เมื่อเราไปถึงสนามบิน ก็พบว่า บร๊ะะเจ้าาาา แถวเข้าเกท มันจะยาวไปไหนฟระวะครับ ยาวมว๊ากกกก

เราเลยใช้เทคนิคลัดเทพ !! เกาะติดอาจารย์ไปแถวของคนที่ถือ PASSPORT ต่างชาติ SUCCESS !!

เมื่อขึ้นสนามบินสิ่งที่ทำมีอยู่สามอย่างคือ กิน ! นอน ! เข้าห้องน้ำ !

ในที่สุดเราก้อไปถึงจาการ์ตาจนด้วย วะวะวะวะว้าวววว … International Airport มันยังจัดว่าอ่อนด้อยนัก ห้าๆๆๆ
แต่ประเดนคือ โดนพนักงานแม่งโกงแต่เริ่มเลย พนักงานสนามบินแม่งจ้องจะเอาตังแลกกลับให้ไม่ต้องตรวจของเข้าประเทศ
เพื่ออะไรค้าบบ !! ไม่ใช่พ่อค้ายานะเฟร้ย !! ฮ่วย สนามบินนี้ต้องอบรมพนักงานบ้างนะ

แต่ก้อเอาเหอะ โซ้ยหาหารอินโดนีเซียที่สนามบินนี่แหละ มันก้อโอเครหละวะ รสชาติก้อไม่ต่างจากไทยมาก กินได้

แล้วก้อต่อเครื่องไปอีกเมืองหนึ่งบนเกาะ J-A-V-A เช่นเดียวกัน คือ จ(ย)อร์กจาการ์ตา ประมาณนี้แหละชื่อเมือง TwT

ระหว่างการรอ Transit นี่ก้อศีลแตกไปแล้ว (มั้ง) เพราะเสือกไปกินขนมปังไส้เนื้อที่มันให้มาตอนรอเครื่องซะงั้น {ลางร้ายครอบงำทันที}

พอไปถึงโรงแรม เราก้อได้พี่เลี้ยงชื่อ ฟราจูว ! หรืออีกนัยหนึ่งคือไอ้เบิ้ม {หน้าตาเหมือนๆ พี่เลี้ยงตอนไปมาเลเลยวุ้ย}

กิจกรรมในค่ำคืนแรกก้อคือการหาของกิน ในร้านค้าแถวนั้นที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ TwT

มีร้านนึงแม่งโสโครกแต่น่ากินค่อด มันทำไข่ดาวแล้วราสซอส ใส่ผักอะไรซักอย่าง แต่กระนั้นเลย

พอพวกเราเดินไปสั่งว่าเอาเหมือนเมื่อกี้ มันก้อฟังไม่รุเรื่องซะงั้น – -”

สิ่งที่มันพูดไๆด้ก็คือ Egg[1] Rice[2] Chicken[3]

เมื่อเรารู้ skill ของฝ่ายตรงข้าม แล้วเราก้อตอบไปสิครับ Yes[1] Yes[2] Yes[3]

—> เยส ข้าวผัดไก่ใส่ไข่ !! เอาเหอะ ไม่ว่ามันจะเปนอะไร อร่อยดีหวะ {อร่อยมากเลยนะ แต่มันเสือกเหมือนอาหารไทยเลย TwT}

หลังจากนั้นก้อกลับเข้าห้องพักแล้วซ้อมพรนีเซนท์ โย้ชชชชช ก้อเหมือนจาท่องได้ดีนะ {ขอบคุณอาจารย์สำหรับประโยคสวยๆ ด้วยครับ}

อีกเรื่องคือ ปลั๊กแม่งแปลกมาก !! ไอ้ตัวแปลงที่เอามาก้อใช้ไม่ได้ ต้องไปขอตัวแปลงจากโรงแรม {ขอหลายรอบมาก}

เพื่อเอามาต่อกับตัวแปลงของข้าพเจ้า แล้วค่อยต่อเข้าปลั๊ก วุ่นวายได้อีก ! ทำให้ผมและอาจารย์ใช้คอมได้ทีละคน TwT

วันรุ่งขึ้นกุก้อต้องพรีเซนท์แล้วสินะ *-*

ตอนเช้าก้อมีพิธีการร่ำไปอะนะ มีอะไรบ้างไม่แน่ใจ เพราะหลับ !!

เห็นหนังสือ Conference แล้วอยากได้เกบไว้เปนที่ระลึกครั้งแรกอีกเล่มหนึ่ง {อยากให้อาม่าดูอะ}
อันตัวเรานั้นเรียนรู้มาแล้วว่า อยากได้อะไรก้อต้องขอ !!

ยิงลูกอ้อน – มีหนังสือเหลือมั้ยครับ ผมอยากจะได้กลับไปฝากอาม่าที่เมืองไทยครับ ไม่ค่อยได้เจอกัน
พนักงาน – จะซื้อหรอครับ
ผม – ไม่มีเหลือเลยหรอครับ เสียใจจัง
….
พนักงาน – เอ เหมือนว่าจะมีเหลืออยุเล่มนึงพอดี
{YESSSSSSSSSSSSSSS}
ผม – รบกวนด้วยครับ
พนักงาน – เด๋วติดต่อกลับไปครับ

————- พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ————-
ตามหลักการแล้วเหมือนว่าผมต้องพรีเซนท์คนที่ห้าของรอบบ่าย

สละสิทธ์ไปหนึ่ง .. เอวัง ความประหม่ากุเริ่มบังเกิดแล้ว

คนแรกพูดไป .. มึงจะเทพไปไหน !!

คนที่สองคนที่สาม .. มีคนะรรมดาๆ บ้างมั้ยคร้าบบ

คนที่สี่ … ปลื้มในผลงานมากครับ แต่ว่า … ทำให้ยิ่งประหม่าเลยหวะ

แถมที่กลัวมากคือ ฟังคำถามสำเนียงอินโดนีเซีย และญี่ปุ่น ที่มีการถกเถียงกันไม่ค่อยออกเลย

แล้วก้อกรุหละ … พูดตะกุกตะกักตั้งแต่หน้าแรกเลยครับพี่น้อง งง ลืม เอ๋อ เบลอ โล่ง !

แล้วก้อเลยสร้างสถิติไว้สองอย่าง

1. เป็นคนแรกที่พูดไม่เกินเวลา
2. เป็นคนแรกที่ไม่มีคำถามเกิดขึ้นหลังการนำเสนอเลย

อนาถใจคร้าบบบ

แล้วพนักงานคนที่ติดต่อเรื่องขอหนังสือไว้ก้อกลับมาพร้อมหนังสือ แต่ มันเอาใบเสอมาด้วย !! {ที่นุ่งคุยกัน 20 นาทีเมื่อกี้หนะ เพราะอยากได้ของฟรี TwT}
เอาเหอะ ยอมจ่ายไป

วันต่อมาเราได้ทำการโดดประชุมเช้าเพื่อไปเที่ยว – -” ก้อสวยดี ><b เปน World's Heritage อย่างหนึ่ง

กลับมาประชุมต่อ พอประชุมเสร็จดันไม่มี Official Closing Ceremony ซะอย่างนั้นแป่วๆๆๆ

แต่การไปครึ้งนี้ทำให้ได้รู้จัก ผู้เชี่ยวชาญทางด้านไอทีของไทยเพิ่มขึ้นหลายคน
และจะนำความผิดพลาดครั้งนี้ไปปรับปรุงตัวนะฮับบ ~~

ทริปประจวบ ทริปเกรี๊ยนน

อ๊ากกกส์ ในที่สุดเวลาพักผ่อนจากการทำงานอันเหนื่อยล้าของข้าพเจ้าภายใน summer นี้ก้อมาถึงแว้ว

นั่นก้อคือการได้ไปทะเล้ ที่ประจวบนั่นเอง …. อันประกอบไปด้วยสมาชิก 11 ชีวิตด้วยกัน ประกอบไปด้วยรายนามดังต่อไปนี้

สมาชิกผู้ร่วมทริป
1 ข้าพเจ้านั่นเอง
2 สามช่าตัวที่หนึ่ง : มีมี่ เกรียนตัวแม่แห่งทริป ลูกสาวมาเฟีย สาวกแห่งดวงดาวผู้มาพร้อมกับประกาศิตของหม่าม้า
3 สามช่าตัวที่สอง : ชู้ววว แพนด้ารักไผ่ที่ ผู้สืบทอดวิชาพังด่ะสองพันปี แุถมได้เพื่อนใหม่ชื่อ เดฟคุง
4 สามช่าตัวที่สาม : ปี๊ด สาวไซบอร์ก เปิดเป็นปิด ปิดเป็นเปิด สวิตช์สามอันนั้นมัน อร๊าง~
5 ศรีภรรยาของมีมี่ : นิ้ง ผู้มาพร้อมกับปีกปักษาพิฆาต
ุ6 หนึ่งเดียวแห่งภาคโย : ป๋วย ตัวหมากผู้มาพร้อมกับความหมากๆ
7 เจ้าพ่อตุ๊กตา : สุขุโมะ ผู้พกกองทัพตุ๊กตาไปในการเดินทางทุกครา
8 เจ้าแม่หมี : มิลิขุ ผู้มาพร้อมกับตุ๊กตาหมีสีชมพู ตัวหย่ายๆ อ้วนๆ นอนกอดกันกลมๆ
9 เต่าน้อยคอยรัก : โจโจ้ ผู้ตามหา ป ปลา ทุกค่ำคืน คืนวัน แม้จันทราจะลับตา ก้อไม่ไหวติง
10 เทมเพลตวงรีสวยสัมบูรณ์ : แน่น เดอะแป้นแล้น ชิ~~ ฮึ~~
11 ผู้อุปถัมภ์อุ้มชูการก่อเกิดทริปนี้ : พาวและพ่อพาวและพ่อพาวและพาว …. สาวน้อย(มั้ง?)หวานแหวว(มั้ง?)

ต้นกำเนิดของทริป
มาจาก … เทคโนโลยีสุดแสนไฮเทค ที่รู้จักกันในนามของโปรแกรม skype ที่ได้มี Mrs.x เปิด Chatroom ขึ้นมาไว้แก้เบื่อยามฝึกงาน แล้วจู่ๆ วันนึง Mr.x ก้อได้เปรยออกมาว่า … ไปเที่ยวกานม้ายยย หลังจากนั้นก้อได้มีการเปิดไอเดียเพื่อรังสรรค์ทริปขึ้นมา ! โอ้เย่ ! แต่กว่าจะเกิดทริปขึ้นมาได้จิงๆ ก้อเอาเหนื่อยไปหลายรอบ นึกว่าจะล่มไปแล้ว ห้าๆๆๆ (ถึงแม้่ข้าพเจ้าไม่ค่อยมีส่วนร่วมในการจัดทริปเท่าไร หึหึ) เริ่มจากแนวคิดว่าจะไปเกาะล้าน ไปเช้าเยนกลับ ไปพักพัทยา บลาบลา และอื่นๆ อีกมากมาย

LET’s GO !!
และแล้ววันศุกร์ที่สิบห้าก็มาถึง โอ้เย้~ ตื่นเช้ามาฝึกงานไปตามเรื่องตามราว พร้อมกับผู้ร่วมฝึกงาน(คนละที่)ที่ตั้งหน้าตั้งตารอด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น แป้นแล้น มีมี่ ปี๊ดจิ้ว พลันลับตาเหลือบไปมองนาฬิกาบนจอคอม 15:58 น อ๊ะะะะะะ เก็บของไปได้แล้ว โอ้เย้~ ก็เลยไปฝาก notebook ไว้ที่ทำงานแม่ก่อน แล้วก็ออกเดินทาง ตามกำหนดการ 18:20 แอร๊ก ไปถึงหัวลำโพงก็ 18:05 แล้ว แด็กซ์ข้าวอย่างไว แล้วตามไปสมทับกับสหายร่วมรบทันที หนะหนะ บนรถไฟชั้นสามก็มีอารยธรรมหลายอย่างให้เรียนรู้นะจึ๊ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดหน้าต่าง ข้าวเกียบที่มีหมูหยองบางแผ่น(แผ่นที่ติดกับถุง แผ่นในไม่มีหมูหยอง T_____T) แล้ว แล้ว แล้ว แล้ว … จุดเบื่อก็มาถึง เมื่อเหล่าสาวน้อยเล่นตุ๊กตาไปตามเรื่อง แล้วหนุ่มฮอตอย่างเราทำหน้าเข้มไปตามราว ก็ต้องหาอะไรทำแล้วหละ !! มาเล่น category กานเต๊อะ กราซซซซซ เหล่าผู้ร่วมเล่นก็ต้องนี่เลย กรุ โจ้ แน่น มี่ และนิ้ง แต่เกมมักจะจบเร็วทุกคราไป แหะๆๆๆ เำพราะนุ้งนิ้งของเราเทอแลดูเมาๆ แต่แล้วก็ถึงเวลาที่นิ้งเอาจิง โอ้เย~ เราถึงได้รู้ว่าน้ิงเป็นคนรักสุนัขนั่นเอง … ตามประสารถไฟชั้นสาม ก้อเหลทบ้าง อะไรบ้าง ก้อเลยเหลทจากเที่ยงคืนไปถึงโรงแรมประมาณตีหนึ่งตีสองมั้ง …. เข้าสู่ทริปเต็มตัวแล้วสิ

FIRST ACT >> ORIGIN OF DEVKUNG
กิจกรรมแรกในวันนี้ก็คือ ฉลองวันเกิดให้แพนด้านั่นเอง (แม้จะล่วงเลยมาบ้างสองสามวัน แต่เพื่อนๆ ก็ทำของขวัญให้ด้วยความเต็มใจนะ และหวังว่าแพนด้าจะมีความสุข โอ้เย้~) ของขวัญของชุก็มีตุ๊กตาที่เำื่พื่อนๆ เย็บให้ เป็นรูปแพนด้ากินไผ่ที่น่ารักทีเดียวนะ แล้วก้อมีตุ๊กตาอีกตัวนึง แพนด้าก็ตั้งชื่อให้ทันควันว่าเดฟคุง กรี้~~ แฮปเสดก็ฉลองด้วยของกินกันนิดหน่อย แระก้อออออ จั่วเด้ เตรียมโต้รุ่งไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ประพเดิมด้วย killer โอ้เย้~~ และแล้วเช้าวันใหม่ก็มาถึง ….

2nd ACT >> พระอาทิตย์ของชั้น
อ๊ากกกกก เพื่อนๆ ตีสี่ครึ่งแล้ว … ชื่นชมพระอาทิตกัน ….. วิ่งจร๊วดๆ ไปทะเล ภาพที่เห็นกลับชวนตกตะลึง (-_-)!” อ๊ะะะ นั่นมันพระจัน นัี่นมันเมฆ นั่นมันฟ้าครึ้ม !! แล้วพระอาทิตหละ โอ้โน่ว~~ เกิดอารายขึ้น เดินแห้วกลับไปนอนตามระบบระเบียบ พลันกำลังจะหลับ ใครซักคนเคาะห้องมา (ใครหว่า) : ต้าดูพระอาทิตป่าว ><” โอ้เย่~~ ไปๆ ก้อเดินเจื่อยๆ ง่วงๆ ไปถึงทะเล ……………………………………………….. ไหนพระอาทิตฟระ !! สรุปแล้วมันคือแผนเกรียนของ เจ้าพ่อตุ๊กตาสุขุโมะสินะ นายมันหมาก !! แต่เราก็ได้เห็นพระอาทิตกันนะในที่สุด ลัลลัลล้า แล้วเราก็เดินเล่นกันนิดหนา่อย ประมาณว่ารอข้าวเช้าเลยละกัน กราซซซ

3rd ACT >> ปั่นจักรยานเลียดหาด
หลังจากกินข้าวเช้า งีบเอาแรงเล็กน้อย ก็มาลัลลัลล้า ด้วยการไปปั่นจักรยานริมหาด ตอนแรกก็ไปกันมั่ยครับอะ มีแค่ เรา มี่ พาว โจ้ ขุม ป๋วย ปั่นไปปั่นมาก็มีอีกสี่คนตามมา สิบคนปั่นจักรยานด้วยกัน โอ้เย้~ แล้วทำไมมีสิบคนฟระ ทริปนี้สิบเอ็ดคนชัดๆ !! อะลัลลัลล้า ก้อไอ้แป้นคุงมันนอนอืดอยุในห้องหนะสิ กราซซซ ปั่นไปปั่นมา เดินบนหาดบ้าง เล่นกะหมาบ้าง อะไรบ้าง แล้วก็ได้ติดตามหมากัดกัน หมากัดวัว หมาแม่งเป็ด !! หมาดึงความสนใจทั้งปวงไปแล้ว โอ้โน่ว~ และแล้วเวลาอันควรก็มาถึงกลับโรงแรมไปกินข้าวเที่ยง โอ้เย~ ขอบคุณพ่อพาวที่แนะนำร้านและพาไป (ปลาหมึกทอดกระเทียมอร่อยมากนะ ห้าๆ)

4th ACT >> เที่ยววัด เสริมสิริมงคล

ถัดจากข้าวเที่ยงแสนอร่อย เราก้อไปต่อกันวัด (ด้วยความช่วยเหลือของพ่อพาวอีกครึ้งนึง) วัดสร้างสวยนะ เราว่า แถวมองลงมาก้อเป็นจึุดชมวิวที่ดี ~ทำบุญไป 23 บาทเสริมพลัง~ โอ้เย้~ แต่มันก็ร้อนจิงๆ นะ ร้อนจนทั้งใจทั้งกายละลายหายไป แต่เธอก้อฉุดรั้งผมไว้ (อ๊ะะ ไม่เกี่ยว รีบออกทะเลไปหน่อย) ขอเข้าสิ่งที่ประทับใจที่สุดก็ตอนเดินขึ้นวัดหน่อยและกัน มันคือ … คือ … คือ แพนด้ากินไผ่ครับ !! แพนด้ากินไผ่ในที่ไม่ไกลจากทะเลนัก โอ้เย้~

5th ACT >> ออกทะเล้~
ครั้นยามเย็น แดดสงบลง(บ้าง) ก็ถึงเวลาออกทะเล้~~~ กรี้ โจ้ : สหายร่วมรบทั้งหลาย จงไปไขว่คว้าล่าปลา มาให้เราเชยชมซะ สิ้นสุดคำสั่งอันเกรี้ยวกราดนั้น ทุกคนก็จ๋อมๆ ลงทะเลกันทันที ~น้ำใสปานกลาง แต่เจ็บตีนมากพอควร 55+~ แต่นั่นมันไม่สำคัญหรอก โอ้เย้~ ลงไปลึกหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว สาดน้ำกันลัลลัลล้าซักพัก แล้วก็มีสมาชิกห้าคนปลีกตัวขี่จักรยานเพื่อไปเล่น banana boat ก็ต้องเริ่มจากการไปยืมจักรยานโรงแรมสินะ เอ้าทุกคนลุย จักรยานออกมาตั้งท่า พร้อมครับ !! ผลุบๆๆๆ เริ่มจาก เรานำไป ตามด้วย มิ้ว ปี๊ด มี่ (หรือมิ้ว มี่ ปี๊ด นี่แหละ) อีะะะะะ แล้วคนที่ห้าหละฟระ แน่นอยูไหน = = ปรากฎว่าแน่นโบกรถแซงไปแล้ว พร้อมคำพูดว่า “กรุขี่จักรยานไม่เป็นแล้วอะ” โอ้โน่ว~~ ไปถึงก้อลุยกานเลยดีมั้ยเพื่อน ลุยๆๆ !! มีมี่กะปี๊ดเล่นเปนครั้งแรกด้วย ก้อลัลลัลล้า มันดีเหมือนกัน ที่ประทับใจคือไม่แพงนะ ห้าๆๆ 300 เอง แถมขับดีด้วยได้ใจดี แต่ตอนหลังเพลาๆ ลงแอบเสียดายนิดนึง กราซซซ และแล้วๆๆๆๆ … มิ้วคือ ผู้ได้รับบาดเจ็บจากเกมนี้ โฮๆๆๆๆ เลยให้แน่นโบกรถพามิ้วกลับ ส่วน เรา มี่ ปี๊ด ออกเดินทางกลับโรงแรมด้วยจักรยานอีกครั้ง …. จังหวะที่จะเข้าโรงแรม พลันรู้ว่าคนต่อคิวอาบน้ำเยอะ ก็เลยไปนอนอืดใมนทะเลกันสามคนแปปนึง โอ้เย้~~ แล้วเราก้อโดนลากไปช่วยจัดการเรื่องปิ้งย่าง อาหารยามเย็นนิดหน่อย แต่คนที่จัดการหลักๆ ก็คือ พาวกะขุม ที่คอยเฝ้าหาอาหาร เราแค่จัดที่กะหาน้ำแข็งอะไรนิดหน่อย เชฟมือหลักต้องยกให้ป๋วยและชุ อิอิ

6th ACT >> กิจกรรมยามค่ำคืน~
มันก้อนะ กินเสดก้อต้องเล่นไพ่ธรรมดาอยุแล้ว คราวนี้เริ่มจากการแบ่งเปนสองวง นั่งจั่วกันเมามัน แต่บางคนไม่ได้เล่น (นิ้ง กะ มี่ กะ มิ้ว) ก้อเลยสลายวงนิดหน่อย หันมาเล่นเกมเกรียนๆ แทน ไพ่ตบบ้าง ตอแหลบ้าง อะไรบ้าง… แต่ให้เจ๋งมันต้องกลไพ่ จำได้ว่าฮามากๆ ห้าๆๆ ไม่ได้กลยากหรอกนะ มันคือกลสามกองอะคือให้ผู้เล่นตัดไพ่เป็นสามกองแล้วก้อทายใบล่างสุดของแต่ละกอง กราซซซ เล่นเหมือนแสดงปาหี่ ขำกันไปขำกันมา ไม่รุมีคนอัดวิดีโอมั้ย อยากดูมากมายจิงๆ ห้าๆๆๆๆๆๆ ก่อนนอนก้อทำกิจกรรมรวมด้วยการ killer อะเกน ตัวเกรัยนประจำเกมขอยกให้ขุมและป๋วย ข่มขืนกันอยุนั่นแหละ !! ตัวโง่ยกให้ตัวเอง เพราะเล่นได้ด๋อยมาก !! ส่วนปี๊ดนี่เปนตัวอมตะ เห็นอยุได้นานทุกที ส่วนมี่เป็นตัวที่กลับจากชีวิตจิง เข้าวงแล้วเงี้ยบเงียบ ไม่ค่อยเถียงเลย ตัวจิงออกจาเกรียนขนาดนั้นแท้ๆ ซักพักก้อนอนเพื่อตื่นเช้าไปดำน้ำ โอ้เย~

7th ACT >> ดำน้ำ~
อาวหละะ เช้านี้ก้อต้องดำน้ำกันหละนะเพื่อนๆ ทุกคนก้อเตรียมตัวไปขึ้นรถ ถึงที่หมายก้อลงเรือประมงแล้วก้อออกทะเล้ ~~ ไปดำน้ำกันสองจุด จุดแรกมีปะการังเยอะ แต่ไม่ค่อยมีปลาเลย พอที่สองนี่มีปลาเยอะแยะ ให้อาหารแล้วก้อบอกได้คำเดียวว่าโอ้เย้~ เสียดายฟ้าครึ้ม พี่คนเรือเลยบอกว่ากลับกันเต๊อะะะะ เสียดายที่พาวเมาเรือคงจะเปนวันที่ทรมานหน่อย ปี๊ดไม่ยอมลงรอบสองชิชะ เราอุตส่าว่ายกลับไปชวนแท้ๆๆๆ ทำตัวแด่วมากนะเธอ ขานั่งเรือกลับ ฝนก้อตกแรงขึ้นเป็นลำดับ และแล้วนิ้งก้อแสดงอภินิหารฝ่ามือพิษให้พวกเราได้รับชมกันบนขาของป๋วย orzzz สงสายนายมากนะตัวหมาก นายคงเจ็บน่าดู ห้าๆๆๆๆ ขากลับบางคนสลบ บางคนตื่น บางคนเกรียน บางคนคอย restart ตัวเองตลอดอย่างปี๊ด หลับสลับขำ – -’ คนเราเติมพลังงานได้ไวจิงๆ กลับมาก้อว่าจาไปวอลเล่ตอนแรก แต่โปรแกรมนั่นหายไปเพราะฝนมันแอบตกต่ออีก ก้อเลยไปจั่วแทน กราซซซ แล้วก้อกลับบ้านด้วยรถทัว โอ้เย้

8th ACT >> กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ~
เวลาประมาณสี่ทุ่มเราก้อมาถึงสายใต้ใหม่กัน
ขุม พาว แน่น : โบก taxi กลับ เช่นเดียวกับ ป๋วย ปี๊ด มี่ี ที่โบกอีกคนกลับ โจ้แด่วกลับ taxi อย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่นิ้ง ชุ มิ้ว มีพ่อแม่มารับ ~ขอบคุณพ่อชุที่ทำให้เราไม่ต้องเดิน ด้วยการไปส่งที่บ้าน อิอิ~ ไว้จะเลี้ยงไผ่ตอบแทนนะ

สุดท้ายขอเชิญไปรับชมประมวลภาพกันได้ที่ นี่ นะครับ comment ภาพกันได้ตามสบายนะจ๊ะ

ทริปประจวบ (บ้านกรูด)

หากเป็นคุณ! คุณจะชอบ vtr แบบไหน

อ้าาา วันนี้ขอใช้ประโยชน์จาก Blog นิดนึงครับพี่น้องอ้าาา วันนี้ขอใช้ประโยชน์จาก Blog นิดนึงครับพี่น้อง

คือว่า อยากถามความเห็นเรื่อง vtr สำหรับประชาสัมพันธ์ชุมนุม ในงานวัยเปิดโลกฯ

ตอนนี้กำลังสับสนนิดหน่อยขอรับ

เด็กตาดำๆ คนนี้อยากได้ความเห็นยิ่งนักว่า …..

อ๊ะะะ ไปสัมมนา ชวก กันเต๊อะะะ

เอาหละ เหล่าสาวกของ ชวก ทั้งหลาย ได้ฤกษ์แล้วนะจ๊ะ

ถึงเวลาเราจะไปสัมมนา ชวก กันได้แว้ววว จตามที่ได้นัดหมายกันไว้เมื่อนานมาแล้ว

ถึงวันนี้ทุกอย่างคลี่คลาย กระจ่าง และชัดเจน

เราจะไปกันที่ จ ระยอง
สนุก มัน ฮา ไม่ไปไม่ได้แล้ว !!

ที่พัก : วอร์เตอร์ฟร้อนท รีสอร์ท
ระยะเวลา : 24 – 26 เมษายน (-_-)!” นั่นหมายถึงเราจะออกเดินทางกันในวันศุกร์นีี่้นั่นเอง

ี่นัดหมายขาไป : ที่วิดวะหนะแหละ เวลา 19 : 30 น
นัดหมายขากลับ : ออกจากรีสอร์ทประมาณเที่ยง แวะเที่ยวนิดหน่อย และจะกลับถึงคณะวิศวะ ประมาณไม่เกินหกโมงเย็นของวันอาทิตย์ ~

อ๊ะะะ สุดท้ายก็ต้องปิดท้ายด้วยภาพที่พัำกและหาดส่วนตัวของพวกเรากันซักเล็กน้อย หุหุ

หาดของพวกเราาาาาาาาาาาา hooray ~~~~~~

ลูกผู้ชายต้องบอกรักแบบมีระดับ

ต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าคิดขึ้นเอาเอง

หากแต่เป็นเรื่องที่ข้าพเจาได้รับการบอกเล่ามาจากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง

เรื่องของเรื่องก้อคือ ผู้ชายจะบอกรักอย่างไรให้มีระดับ !

ตามความเห็นของข้าพเจ้าก็คือ เราควรจะบอกรักอบ่างเป็นตัวเราที่สุด

มาถึงจุดนี้ก้องง .. งงที่ว่าที่เกริ่นมาไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องนี้เลยซักนิด

แต่เรื่องที่ได้ยินมานี้เป็นเรื่องที่แสดงถึงความอ่อนด้อยของกระผมว่ายังอ่อนด้อยนัก

ข้าพเจ้าเคยคิดถึงการที่จะนำเรื่องการจะใช้สมาการสื่อรักแต่ไม่ได้คำตอบเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะด้วยข้าพเจ้ามันอ่อนและด้อยประสบการณ์

แต่วันนี้ข้าพเจ้ากระจ่างชัดแล้ว ขอให้ทุกท่านได้พบกับ ประติมากรรมที่จะรวมเอาสัญลักษณ์แห่งตัวเลขมาผสา่นกับศาสตร์แห่งอารมณ์รักได้แล้วนะบัดนี้

2x^2 – 2lxly + y^2 = 16

ผมไม่รู้หรอกนะว่าจะมีใครสามารถไขปริศนานี้ออกหรือไม่

แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือเพื่อนผมคิดไปมากกว่านั้น …

ผมประทับใจจิงๆ กับคำตอบสุดท้ายที่ผมได้รับจากเพื่อน

ถ้าอยากรู้ก้อขอท้าทายให้คุณแก้ปริศนานี้ให้ออกก่อนแล้วจึงพบกับคำบรรยายที่ได้อรรถรสใน comment นะครับ ^^

ปล ถ้าใครไม่สามารถไขปริศนานี้ได้ ก้อเชิญเข้าไปที่นี่นะคร้าบ
link

สอบมิดเทอม

สอบๆๆๆๆๆ
ให้กำลังใจผมด้วยครับ

ACM – ICPC

วันนี้ ข้าพเจ้่าดำรงชีวิตอยู่ที่มาเลเซียแดนสุขาวดี

ถามว่าทำไมมาที่นี่หนะหรอ

มันก้อไม่มีไรหรอกคร้าบ ไม่ได้อยากมีเที่ยว แต่คนมันเกิดมาเมพ !!

ก้อเลยได้เป็นตัวแทนมหาลัยมาแข่งการเขียนโปรแกรม (เก่งมากๆ เลยนะ)

การเดินทางครั้งนี้มีความประทับใจมากมายที่อยากจะตีแผ่ดังต่อไปนี้

1. สายการบิน air asia มันกากกกกกกก มาก ที่นั่งก้อเล็ก พนักพิงก้อเตี้ย อาหารฟรีก้อไม่มี เวลานั่งก้อไปแย่งที่กัน กากแสรด แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ แอร์มันไม่สวยเลยจริงๆ (ขนาดไปดูตามนิตยาสารของมัน คนที่ได้ขึ้นปกมาก้อหน้าตาลาวๆอะพี่น้อง)

2. ประเทศนี้บริโภคเนื้อสัตว์อยู่สองประเภท ก้อคือ ไก่ และเนื้อ สำหรับผู้ที่ไม่กินเนื้อก้อจะได้แดกแต่ไก่ การปรุงอาหารก้อปรุงในลักษณะเดียวก้อคือ เอาไปหมักๆ อะไรซักอย่าง ให้มันเหลืองๆ แล้วก้อเสริ์ฟเย็นๆ พร้อมกับข้าวแข็งๆ

3. หญิงสาวในประเทศนี้หาดีๆ ยากยิ่ง ถามว่ายากอย่างไร เราก้อจะขอจำแนกสาวๆ ที่นี่ ออกเป็นสองกลุ่มคือ

• กลุ่มที่หนึ่ง : ดำ — เป็นอันตกไป
• กลุ่มที่สอง : ให้ความหวัง — หุ่นดี ผิวดี หน้าเหียก

4. การแข่งขันที่มีพื้นหลังอย่างดี

• กติกามีการปรับเปลี่ยนจนกระทั่งวันก่อนแข่ง
• ไม่มีการเช็คสภาพคอมพิวเตอร์ให้เรียบร้อย (สายแลนกูเจ๊งอะ)
• staff พูดภาษาอังกิดได้ห่ารากมากๆ (ยกเว้นพี่มืด ที่ดูแลทีมผม คนนี้ดีหน่อย)

5. โรงแรมเจ็ดดาว มันจอร์จจจมากคร้าบบบบบบ เนื่องด้วยเหตุผลนานัปการดังต่อไปนี้

• ไม่มีไฟกลางห้อง (กูอ่านหนังสือลำบาก ทำให้สภาพไม่พร้อมแข่ง)
• ชักโครก กาก ๆ กดยาก ๆ
• มืด ๆ
• Lobby = public area for smoking

6. 7/11 – ตู้เย็นมันดองจนเน่าแล้ว เปิดออกมากลิ่นแม่งยิ่งกว่าวรายุไม่อาบน้ำ

มาสู่เรื่องของการแข่งขันกันบ้าง

การแข่งขันจะเป็นการเขียนโปรแกรมทั้งสิ้นห้าชั่วโมง ภายใต้ระบบปฏิบัติการ fedora

ทีมของข้าพเจ้ามีกันสามคนประกอบไปด้วย

สุขุโมะ   – codeman

วราโยะ – debugman

หนุ่มน้อยน่ารักและแสนซนแห่งซีกโลกตะวันออก – ให้กำลังใจ (คิดงานจิปาถะ 55+)

————————————————————————————-

ผลคือ พวกผมทำได้สี่ข้อนะคร้าบบบบบบบ

สุขุมเก็บสอง ผมเก็บหนึ่ง และวรายุเก็บหนึ่ง

(ที่หนึ่งหรือสองของไทยนี่แหละคร้าบ ของโลกช่างมัน)

————————————————————————————-

Happy Birthday to me !

ขอบคุณมากเลยนะง้าบบบ สำหรับทุกความรุสึกดีๆ ในวันเกิดปีนี้

ขอบคุณน้องค่ายฟันเฟือง 7 ที่แม้จะพึ่งรุจากกาน แต่ก้อทำให้พี่ประทับใจได้เสมอ

น้องปลา        – ของขวัญวันเกิดชิ้นแรกเลย น่ารักดี ถึงแม้ว่าตัวตุ๊กตาจะไม่เหมือนพี่ก้อเหอะนะ 55+
น้องแพร        – ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าชิ้นที่ 2 ขอบใจงับ แต่การเดินทางมันลำบากเนอะ

ถัดมาก้อต้องขอบใจน้อง จากโรงเรียนเฉลิมกานหน่อย ที่ยังอุตส่าจำวันสำคัญวันนี้ได้ ไม่ว่าจะเป็น

น้องเอม           – ทักษะภาษาไทยน้องเยี่ยมจริง ๆ
น้องบุ๋มบิ๋ม        – เสียงห้าวไปนะ (คุณทอมบอย 55+)
น้องติ๊ก            – เอาหนะ ไม่ได้ของขวัญจากท่าน ก้อยังได้การ์ดละเน้อ
น้องแมงปอ       – ขอบใจทั้ง การ์ด msg และของขวัญเลยจร้า
น้องฝ้าย           – ขอบใจหลายๆ เด้อ
น้องพลอย        – ก้อเพื่อน บบ สินะ จาพยายามนึกหน้าแล้วกานเน้อ
น้องวาด            – โทดทีไม่ได้รับโทรศัพ แต่ว่านอนไปแล้ว อิอิ

ขอบใจทั้งการ์ดสวยๆ แล้วก้อตัวของขวัญที่ส่งมาให้พี่นอนกอดเลยนะจ๊ะ ^^

ขอบคุณเพื่อนๆ mwit และ วิดวะจุฬาทั้งหลาย สำหรับคำอวยพรเน้อ ทั้งน้องแนน โค้ก กิตติพร  เจ๊กิ๊บ เมฆ  พี่ยศ เอิ้น … (ขาดใครก้ออย่างอลหละ).

ขอบใจดุ่ย กะ เนยมากๆ เลยน้า สำหรับของขวัญ ที่จะช่วยให้เราใกล้เป้าหมายของคำว่าชัยชนะที่แท้จริงมากยิ่งขึ้น

ขอบใจคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท ี่นัดวันให้เงิน 2500 บาท วันนี้พอดี ถือเป็นของขวัญวันเกิดเลยแล้วกาน

ขอบใจค่ายเ้ลขโอ ทั้งหลาย ที่ยังอุตส่าจำกานได้ ^^

ขอบใจวิดวะกรรมคอม ที่ช่วยกานเผยแพร่วันเกิดพ้ม โดยการเอาไปเขียนประกาด (ประจาน) บนกระดาน TT_TT ดีนะอาจารย์ไม่ได้ด่าเอา
(อย่าให้รู้ตัวคนเริ่มนะ 55+)

ที่สำคัญสุดขอขอบใจเด็จพ่อเด็จแม่นะง้าบบบบบบบบบบบ

18+ ไม่โสดห้ามอ่าน

สิ่งที่อยากบอกวันนี้ คือ …

ความเปลี่ยวเป็นโรคติดต่อครับ

เอ้า งง กานใหญ่ ว่าผมไปเอาหลักฐานมาจากไหน

ถ้างงนักก้อเชิญชมบทพิสูจน์ข้างล่างได้เลยครับ

(ร่วมกานลงคะแนนได้เลยนะว่าใครเปลี่ยวสุด แล้วขอเชิญร่วมทายว่าใครที่ช่วยประพันธ์ครั้งนี้แต่มีแฟนแล้ว !!)

ค่ำคืนนี้มองไปไหนใจเปลี่ยวเหงา         เราหนอเรา ปี 2(3) ยังไร้คู่        //ต้า
อันว่าที่ภรรยาไม่เหลียวตรู                   ความหดหู่ซาบซ่านครอบงำใจ
เหตุฉไนถึงได้เป็นเช่นนี้                     วราลีทั้งหลายหายไปไหน         //ก้อง
พอทักMดิสแอพเพียไม่เหลือใจ            โถ่ทรามวัยไร้เยื่อใยอีดอกทอง!
หวังจะปองของสูงเหรออีดอก               มึงต้องพอกความเพียรมามากหลาย        //เอกกี้
เพียรกระจิบนิดกระจ่อยคงม่ะวาย         ของสูงหายหดหมดจดขดในรู
อันของสูงที่กุหวังนั้นสวยสด               สวยไปหมดโถ่โฉมตรูที่ฉันปอง             // โจ๊ก
ผิวก็งามตูดก็งอนดังบ๊วยดอง               แลดูหมองไปทันทีเมื่อมี….จวย
กระดึ๊บกระดึ๊บดึกดึกจึ่งๆจึ่ย                 อ่ะจะหึ้ยนี่มันกลอนหรือหนอนหวาาา ?    //นุ๊ก +ก้อง
ได้ระบายแบบนี้บ้างก็ดีนา..                ขออีกครากระดึ๊บดึกดึกจึ่งจึ๋ย เอย
อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุด             โดนคนฉุดอาวุดช่วยได้ไหม            //นุ๊ก
ถ้ายังอยากมีคุ่สมฤทัย                         เล็งใครไว้อย่าสะดุดฉุดมันเอย
จะทำตัวเป็นคนดีในโลกนี้                     แล้วจะมีคู่ควงให้ชมไหม             // สุ
แล้วฉะนั้นจะรอดูช้าอยู่ใย                    รีบหาใครฉุดเข้าเร้าอารมณ์
หะหะหิ้วนี่ก็มาไกลมากแล้ว                  แต่ไม่แคล้วหัวสมองยังสร้างสรรค์        //ก้อง
หรือแค่ทำไร้สาระไปวันวัน                  ก็ช่างมันฉันไม่แคร์ซุยต่อไป…อ๊ะ
ซุยต่อไปแล้วไซร้สไลด์หนอน                   เห็นบังอรต้องกะดิ๊บหมายอึ๊บหนา       //โปร
มัวแต่รอจนตายมิได้มา                        นั่งมองหมามีคู่อดสูใจ
เหนผองเพื่อนไร้คู่มากหนักหนา               เมิงก็หากันสิวะบ่นอยู่ได้                 // แสบ
นั่งชิวๆอยู่คนเดียวจะมีใคร                  เดินเข้าไปบอกเค้าซะกูรักเมิง

ขอขอบคุณทุกคนที่ช่วยร่วมมือกานจากใจจริง