และแล้ว .. ตรูข้าก้อต้องประสบพบเจอกับช่วงเวลาที่โหดร้ายอีกครั้ง
นั่นคือการนำเสนอผลงานทางวิชาการ (-_-)” {พูดแล้วดูหรูไปมั้ยฟระ} ครั้งแรกที่ประเทศอินโดนีเซีย
จากไอ้เรื่องที่คิดว่าชิวๆ มันก้อกลายเป็นไม่ชิวซะอย่างนั้น
เรื่องมันมีอยู่ว่า …
ค่ำคืนสุดท้ายของเดือนแห่งความรัก ตรูข้าก้อต้องออกไปประสบพบเจอกับโลกอันโหดร้าย
นั่งจัดกระเป๋าอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเดียวดาย {สาระอยู่ตรงไหน} ณ ชั้นบน ของบ้าน 96/183 {ก้อมีแค่สองชั้นแหละนะ}
ว่ากันเริ่มจากอะไรดี .. ความพร้อมของการเตรียมตัวแล้วกัน
1. กระเป๋าเดินทาง … ไม่มีอันที่สมบูรณ์พร้อมเลย … ต้องไปบากหน้ายืมมาจากท่านน้า ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
2. กุญแจล็อกกระเป๋า … ไม่นะ ไม่ มันหายไป !!~ ได้ยังไงกันหละฟระวะครับ !!
3. ปลั๊กไฟ แน่นอน เราต้องเตรียมตัวแปลงปลั๊กไป เพราะเราเคยมีบทเรียนแห่งความผิดพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง .. แต่ก็หานานพอดู
4. บทพูด (เรื่องนี้ผ่านไปแล้วกัน ไม่อยากโดนประนาม)
ว่าแล้วเราก้อได้เวลาออกเดินทาง .. ขอบคุณเพื่อนๆ สำหรับคำอวยพรและเตือนเรื่องของฝากนะ 555+
เมื่อเราไปถึงสนามบิน ก็พบว่า บร๊ะะเจ้าาาา แถวเข้าเกท มันจะยาวไปไหนฟระวะครับ ยาวมว๊ากกกก
เราเลยใช้เทคนิคลัดเทพ !! เกาะติดอาจารย์ไปแถวของคนที่ถือ PASSPORT ต่างชาติ SUCCESS !!
เมื่อขึ้นสนามบินสิ่งที่ทำมีอยู่สามอย่างคือ กิน ! นอน ! เข้าห้องน้ำ !
ในที่สุดเราก้อไปถึงจาการ์ตาจนด้วย วะวะวะวะว้าวววว … International Airport มันยังจัดว่าอ่อนด้อยนัก ห้าๆๆๆ
แต่ประเดนคือ โดนพนักงานแม่งโกงแต่เริ่มเลย พนักงานสนามบินแม่งจ้องจะเอาตังแลกกลับให้ไม่ต้องตรวจของเข้าประเทศ
เพื่ออะไรค้าบบ !! ไม่ใช่พ่อค้ายานะเฟร้ย !! ฮ่วย สนามบินนี้ต้องอบรมพนักงานบ้างนะ
แต่ก้อเอาเหอะ โซ้ยหาหารอินโดนีเซียที่สนามบินนี่แหละ มันก้อโอเครหละวะ รสชาติก้อไม่ต่างจากไทยมาก กินได้
แล้วก้อต่อเครื่องไปอีกเมืองหนึ่งบนเกาะ J-A-V-A เช่นเดียวกัน คือ จ(ย)อร์กจาการ์ตา ประมาณนี้แหละชื่อเมือง TwT
ระหว่างการรอ Transit นี่ก้อศีลแตกไปแล้ว (มั้ง) เพราะเสือกไปกินขนมปังไส้เนื้อที่มันให้มาตอนรอเครื่องซะงั้น {ลางร้ายครอบงำทันที}
พอไปถึงโรงแรม เราก้อได้พี่เลี้ยงชื่อ ฟราจูว ! หรืออีกนัยหนึ่งคือไอ้เบิ้ม {หน้าตาเหมือนๆ พี่เลี้ยงตอนไปมาเลเลยวุ้ย}
กิจกรรมในค่ำคืนแรกก้อคือการหาของกิน ในร้านค้าแถวนั้นที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ TwT
มีร้านนึงแม่งโสโครกแต่น่ากินค่อด มันทำไข่ดาวแล้วราสซอส ใส่ผักอะไรซักอย่าง แต่กระนั้นเลย
พอพวกเราเดินไปสั่งว่าเอาเหมือนเมื่อกี้ มันก้อฟังไม่รุเรื่องซะงั้น – -”
สิ่งที่มันพูดไๆด้ก็คือ Egg[1] Rice[2] Chicken[3]
เมื่อเรารู้ skill ของฝ่ายตรงข้าม แล้วเราก้อตอบไปสิครับ Yes[1] Yes[2] Yes[3]
—> เยส ข้าวผัดไก่ใส่ไข่ !! เอาเหอะ ไม่ว่ามันจะเปนอะไร อร่อยดีหวะ {อร่อยมากเลยนะ แต่มันเสือกเหมือนอาหารไทยเลย TwT}
หลังจากนั้นก้อกลับเข้าห้องพักแล้วซ้อมพรนีเซนท์ โย้ชชชชช ก้อเหมือนจาท่องได้ดีนะ {ขอบคุณอาจารย์สำหรับประโยคสวยๆ ด้วยครับ}
อีกเรื่องคือ ปลั๊กแม่งแปลกมาก !! ไอ้ตัวแปลงที่เอามาก้อใช้ไม่ได้ ต้องไปขอตัวแปลงจากโรงแรม {ขอหลายรอบมาก}
เพื่อเอามาต่อกับตัวแปลงของข้าพเจ้า แล้วค่อยต่อเข้าปลั๊ก วุ่นวายได้อีก ! ทำให้ผมและอาจารย์ใช้คอมได้ทีละคน TwT
วันรุ่งขึ้นกุก้อต้องพรีเซนท์แล้วสินะ *-*
ตอนเช้าก้อมีพิธีการร่ำไปอะนะ มีอะไรบ้างไม่แน่ใจ เพราะหลับ !!
เห็นหนังสือ Conference แล้วอยากได้เกบไว้เปนที่ระลึกครั้งแรกอีกเล่มหนึ่ง {อยากให้อาม่าดูอะ}
อันตัวเรานั้นเรียนรู้มาแล้วว่า อยากได้อะไรก้อต้องขอ !!
ยิงลูกอ้อน – มีหนังสือเหลือมั้ยครับ ผมอยากจะได้กลับไปฝากอาม่าที่เมืองไทยครับ ไม่ค่อยได้เจอกัน
พนักงาน – จะซื้อหรอครับ
ผม – ไม่มีเหลือเลยหรอครับ เสียใจจัง
….
พนักงาน – เอ เหมือนว่าจะมีเหลืออยุเล่มนึงพอดี
{YESSSSSSSSSSSSSSS}
ผม – รบกวนด้วยครับ
พนักงาน – เด๋วติดต่อกลับไปครับ
————- พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ————-
ตามหลักการแล้วเหมือนว่าผมต้องพรีเซนท์คนที่ห้าของรอบบ่าย
สละสิทธ์ไปหนึ่ง .. เอวัง ความประหม่ากุเริ่มบังเกิดแล้ว
คนแรกพูดไป .. มึงจะเทพไปไหน !!
คนที่สองคนที่สาม .. มีคนะรรมดาๆ บ้างมั้ยคร้าบบ
คนที่สี่ … ปลื้มในผลงานมากครับ แต่ว่า … ทำให้ยิ่งประหม่าเลยหวะ
แถมที่กลัวมากคือ ฟังคำถามสำเนียงอินโดนีเซีย และญี่ปุ่น ที่มีการถกเถียงกันไม่ค่อยออกเลย
แล้วก้อกรุหละ … พูดตะกุกตะกักตั้งแต่หน้าแรกเลยครับพี่น้อง งง ลืม เอ๋อ เบลอ โล่ง !
แล้วก้อเลยสร้างสถิติไว้สองอย่าง
1. เป็นคนแรกที่พูดไม่เกินเวลา
2. เป็นคนแรกที่ไม่มีคำถามเกิดขึ้นหลังการนำเสนอเลย
อนาถใจคร้าบบบ
แล้วพนักงานคนที่ติดต่อเรื่องขอหนังสือไว้ก้อกลับมาพร้อมหนังสือ แต่ มันเอาใบเสอมาด้วย !! {ที่นุ่งคุยกัน 20 นาทีเมื่อกี้หนะ เพราะอยากได้ของฟรี TwT}
เอาเหอะ ยอมจ่ายไป
วันต่อมาเราได้ทำการโดดประชุมเช้าเพื่อไปเที่ยว – -” ก้อสวยดี ><b เปน World's Heritage อย่างหนึ่ง
กลับมาประชุมต่อ พอประชุมเสร็จดันไม่มี Official Closing Ceremony ซะอย่างนั้นแป่วๆๆๆ
แต่การไปครึ้งนี้ทำให้ได้รู้จัก ผู้เชี่ยวชาญทางด้านไอทีของไทยเพิ่มขึ้นหลายคน
และจะนำความผิดพลาดครั้งนี้ไปปรับปรุงตัวนะฮับบ ~~
สู้ๆ กระรอกโซ้ยขุ !!
โอ้ว เพิ่งเห็นบล็อก
กระรอกสู้ตาย !!
ขอบคุณสำหรับของฝากนะฮ้า~
เพิ่งเห็นบลอคเหมือนกัน
ประสบการณ์สุดยอด เมพจริงๆ
แต่ว่านะ
ไอ้ธีมใหม่แกนี่มันปวดตาโว้ยยยย กว่าจะอ่านจบ มึนไปสามรอบ สงสารคนแก่หน่อยเหอะ