ต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าคิดขึ้นเอาเอง หากแต่เป็นเรื่องที่ข้าพเจาได้รับการบอกเล่ามาจากเพื่อนสนิทคนหนึ่ง เรื่องของเรื่องก้อคือ ผู้ชายจะบอกรักอย่างไรให้มีระดับ ! ตามความเห็นของข้าพเจ้าก็คือ เราควรจะบอกรักอบ่างเป็นตัวเราที่สุด มาถึงจุดนี้ก้องง .. งงที่ว่าที่เกริ่นมาไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องนี้เลยซักนิด แต่เรื่องที่ได้ยินมานี้เป็นเรื่องที่แสดงถึงความอ่อนด้อยของกระผมว่ายังอ่อนด้อยนัก ข้าพเจ้าเคยคิดถึงการที่จะนำเรื่องการจะใช้สมาการสื่อรักแต่ไม่ได้คำตอบเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะด้วยข้าพเจ้ามันอ่อนและด้อยประสบการณ์ แต่วันนี้ข้าพเจ้ากระจ่างชัดแล้ว ขอให้ทุกท่านได้พบกับ ประติมากรรมที่จะรวมเอาสัญลักษณ์แห่งตัวเลขมาผสา่นกับศาสตร์แห่งอารมณ์รักได้แล้วนะบัดนี้ 2x^2 – 2lxly + y^2 = 16 ผมไม่รู้หรอกนะว่าจะมีใครสามารถไขปริศนานี้ออกหรือไม่ แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือเพื่อนผมคิดไปมากกว่านั้น … ผมประทับใจจิงๆ กับคำตอบสุดท้ายที่ผมได้รับจากเพื่อน ถ้าอยากรู้ก้อขอท้าทายให้คุณแก้ปริศนานี้ให้ออกก่อนแล้วจึงพบกับคำบรรยายที่ได้อรรถรสใน comment นะครับ ^^ ปล ถ้าใครไม่สามารถไขปริศนานี้ได้ ก้อเชิญเข้าไปที่นี่นะคร้าบ link
ประวัติเอกสารจากหมวดหมู่ ‘ไร้สาระ’
สิ่งที่อยากบอกวันนี้ คือ … ความเปลี่ยวเป็นโรคติดต่อครับ เอ้า งง กานใหญ่ ว่าผมไปเอาหลักฐานมาจากไหน ถ้างงนักก้อเชิญชมบทพิสูจน์ข้างล่างได้เลยครับ (ร่วมกานลงคะแนนได้เลยนะว่าใครเปลี่ยวสุด แล้วขอเชิญร่วมทายว่าใครที่ช่วยประพันธ์ครั้งนี้แต่มีแฟนแล้ว !!) ค่ำคืนนี้มองไปไหนใจเปลี่ยวเหงา เราหนอเรา ปี 2(3) ยังไร้คู่ //ต้า อันว่าที่ภรรยาไม่เหลียวตรู ความหดหู่ซาบซ่านครอบงำใจ เหตุฉไนถึงได้เป็นเช่นนี้ วราลีทั้งหลายหายไปไหน //ก้อง พอทักMดิสแอพเพียไม่เหลือใจ โถ่ทรามวัยไร้เยื่อใยอีดอกทอง! หวังจะปองของสูงเหรออีดอก มึงต้องพอกความเพียรมามากหลาย //เอกกี้ เพียรกระจิบนิดกระจ่อยคงม่ะวาย ของสูงหายหดหมดจดขดในรู อันของสูงที่กุหวังนั้นสวยสด สวยไปหมดโถ่โฉมตรูที่ฉันปอง // โจ๊ก ผิวก็งามตูดก็งอนดังบ๊วยดอง แลดูหมองไปทันทีเมื่อมี….จวย กระดึ๊บกระดึ๊บดึกดึกจึ่งๆจึ่ย อ่ะจะหึ้ยนี่มันกลอนหรือหนอนหวาาา ? //นุ๊ก +ก้อง ได้ระบายแบบนี้บ้างก็ดีนา.. ขออีกครากระดึ๊บดึกดึกจึ่งจึ๋ย เอย อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุด โดนคนฉุดอาวุดช่วยได้ไหม //นุ๊ก ถ้ายังอยากมีคุ่สมฤทัย เล็งใครไว้อย่าสะดุดฉุดมันเอย [...]
ขำขันหลังสอบ ในที่สุดวันนี้ก้อมาถึง หลังจากการสอบปลายภาคอันยาวนาน (ยาวนานจิงๆ นะ) วันนี้ก้อมาถึงการสอบตัวสุดท้ายเสียทีพี่น้อง เริ่มเช้ามาผมตื่นตั้งแต่ 05.30 แล้วก้อมาถึงจุฬา 07.00 ก้อเจอเหล่าสหายร่วมศึกไม่ว่าจะเป็นเก่ง เบนซ์ เพนกวิน … ………………………… ………………………… (ส่วนนี้เป็นเรื่องของการอ่านหนังสือซึ่งมันมีสาระเกินไป จึงขอข้ามไปเพราะผู้เขียนไม่เล็๋งเห็นถึงความสำคัญ) ทันใดนั้นเอง แก๊งๆๆๆๆ สอบเสดแล้วโว้ย ด้วยการทำข้อสอบใช้เวลาเพียงน้อยนิดเพราะมันเป็นช้อยยยย กา กา กา หวังจาได้ A ห้าๆ ข้ามประเด็นนี้ไปเช่นกัน ผมต้องไปถ่ายรูปก่อนเพื่อเอามาติดใบสมัครฝึกงานครับ ก้อเลยไปกะโจ้และเพนกวิน ปล่อยให้พรและสมิธรออยู่ที่จุฬา ถ่ายกานเสดประมาณ 10.30 แล้วก้อคิดได้ว่า … กว่าจะเอารูปมันตั้งเที่ยงนี่หว่า … แล้วตอนนี้จะทำไรดีฟระ คิดได้ดังนี้แล้ว จึงโทรไปบอกไอ้พรกะต้นว่า .. “เล่นไพ่ป้ะ” จากนั้นพวกเราทุกคนก้อพร้อมหน้ากันที่ “ที่เก่า” และเริ่มทำการเล่นไพ่กันอย่างไม่รอช้า .. องค์ประกอบของการเล่นไพ่ครั้งนี้ ประกอบไปด้วย ผม (ต้า) สมิธ แน่น โจ้ และ [...]
เรื่องนี้เกิดขี้นช่วงนี้หละครับ มันเปนความรู็สึกที่สุดจะบรรยายจิงๆ ก็คือ เครียดครับ เหนื่อย และเบื่อ … ยังไงก็ขอให้ทุกท่านร่วมให้กำลังใจกับการสอบของผมได้ที่นี่เลยครับ (ยังไม่สายเกินไปนะ เพราะผมเหลือสอบอีกตั้ง 3 ตัวแหนะ อิอิ) .. การมาเยือนของวิชาภาคตัวสุดท้าย == จบ ==
ท้าวความหน่อยละกัน เนื่องด้วยผมเป็นวัยรุ่นไฟแรงที่รักความเจริญก้าวหน้าในชีวิต จึงได้พยายามหาความรู้ใหม่ๆ เข้าตัวเ้ช่นกัน .. ในวันนี้ก้อเป็นอีก 1 วัน ที่พยายาทจาหาที่เรียนภาษาปะกิด // แต่ถ้ารู้จักผมดีพอ จะรู้ว่าภาษาอังกิดผมมันช่างไม่เอาอ่าว แต่ถ้าเรื่องคำนวณหละเป็นไงเป็นกัน และแล้ววันนี้ผมก้อก้าวเข้าไปสู่สถาบันสอนภาษาอังกิดที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ขอเอ่ยนามสถาบันเลยละกัน มัีนมีชื่อว่า British council // มันราคาแพงนะ แต่ที่เรียนเพราะอยากใช้เงิน และที่อยากใช้งานเพราะมีเงินให้ใช้ และที่มีเงินให้ใช้ก้อเพราะผมเป็นนักเรียนทุน .. ต่อสาระเลยดีกว่า การแบ่ง class ของ นร ที่จะเข้าไปเรียนก้อแบ่งออกเป็น 5 ระดับครับ 1. starter –> เริ่มไล่ a,b,c, … (เว่อร์ไปหน่อยนะ) 2. elementary –> อย่างกาก 3. pre-intermediate –> ไปเที่ยวเมืองนอกคงไม่ตาย แต่ใช้ภาษาใบ้ 4. intermediate –> กลางๆ พอรับได้ 5. upper-intermediate [...]
เรื่องทั้งหมด มันเกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ท่ามกลางการกลับบ้านอันแสนธรรมดา แต่มันไม่ธรรมดาซะแล้วสิ … การเดินทางครั้งนี้ เริ่มด้วยฝนตก กู สมิธ แน่น และ เมฆ จึงนั่งรอดูไอ้ต้นกินมอคค่าโอรีโออย่างสบายใจ เมื่อฝนเริ่มซา .. ทั้งหมดก็พร้อมเคลื่อนพล การเคลื่อนพลยังคงดำเนินไป ทีละก้าวๆ จนถึงมาบุญครอง เหลือผู้ที่ยังต้องฝ่าฟันเพียงคนเดียวคือกู เพราะสมิธและชะโดไปมาบุญครองซะแล้ว คิดในใจ “เอาไงเอากัน ฝนตกนิดหน่อย แต่ก้อคงไม่นานนักหรอก ลุยเฟร้ย” ขึ้นไป BTS เรื่องดีๆ เกิดขึ้นทันที เพราะผมได้พบสาวสวยใกล้ตัวคนนึง แต่ไม่คิดว่าเค้าจำผมได้ แต่เค้าก็มาทักผม “เยสๆ สดใสหวะ เริ่มต้นดีมีชัยไปกว่าครึ่ง” (ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของผม จึงไม่ขอเอ่ยนามสาวคนนี้ละกัน) หลังจากลงรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ ก้อเตรียมขึ้นรถเมล์กลับบ้าน รอไปรอมา คิดในใจ “กูกลับได้ตั้งหลายสาย ทำไมไม่มีมามั่งฟระ” …. ถึงตรงนี้ขอให้ผู้อ่านลองคิดทางออกของผมก่อน 1. รอไปสิ 2. ขึ้นแท็กซี่ดีมั้ย 3. ไปที่ทำงานแม่แล้วกลับกับแม่ดีปะ ปรากฏว่าไม่ถูกเลย คำตอบที่ถูกคือ 4. [...]
